447 از او پرسيدند كه بزرگترين شاعر عرب كيست ، فرمود : شاعران در يك مسابقهء اسب دوانى ، اسب نتاخته‌اند تا معلوم شود كه چه كسى نى پايان را مىربايد . و اگر بناچار بايد كسى را نام برد ، ملك الضلَّيل . [ پادشاه گمراه و مراد او امرؤ القيس است . ( 1 ) ] 448 و فرمود ( ع ) : آيا آزاده اى نيست كه اين ته مانده غذاى در دهن مانده را براى آنان ، كه در خور آن هستند ، بيفكند . هر آينه نفسهاى شما را بهايى جز بهشت نيست ، پس خود را جز به آن بها مفروشيد . 449 و فرمود ( ع ) : دو گرسنه‌اند كه هيچگاه سير نشوند : طالب علم و طالب دنيا . 450 و فرمود ( ع ) : نشان ايمان اين است كه راست را برگزينى ، هر چند به زيان تو بود ، بر دروغى كه سود تو در آن است . و گفتارت از علمت افزون نيايد و از خداى بترس هنگامى كه سخن از ديگرى مىگويى .

--> ( 1 ) . امرؤ القيس ، شاعر بزرگ عصر جاهلى و صاحب يكى از معلقات .